ยาระงับสรรพทุกข์

ยาระงับสรรพทุกข์ คืออีกหนึ่งความพยายามของท่านพุทธทาสในการเฟ้น

หาวิธีหรือกุศโลบายในการนำเสนอพุทธธรรมให้น่าสนใจ โดยท่านนำเอา

แก่นธรรมสำคัญมาผูกเป็นบทกวีเพื่อให้จำง่าย นำไปประยุกต์ใช้ได้ทันทีที่

ได้อ่านหรือได้ยินได้ฟัง ที่น่าสังเกตก็คือท่านนำเอาคำสามัญที่เรารู้จักกันดี

อยู่แล้วมาผสมผสานกันขึ้นเป็นตัวยา แต่ในกลุ่มคำง่ายๆ ที่ท่านเลือกใช้นี่

เอง หากพิเคราะห์ให้ดีจะพบว่า ตัวตาแต่ละชนิดซ่อนสรรพคุณที่ไม่ธรรมดา

เลยในการรักษาโรค ตัวยาบางตัวอย่าง 'อย่างนั้นเอง' นั้น เป็นสัจธรรม

ระดับปรมัตถ์ แต่ท่านก็เอามาผูกเป็นบทกวีให้อ่านง่าย จำง่าย แต่ในการทำ

ความเข้าใจกลับไม่ง่ายเลย ด้วยเหตุนี้เมื่อท่านปรุงยาเป็นบทกวีเสร็จเรียบ

ร้อยแล้ว ท่านจึงต้องสาธยายสรรพคุณด้วยตัวเองกำกับไว้อีกชั้นหนึ่ง

ทั้งนี้ ก็เพื่อป้องกันผู้ที่นำยาระงับสรรพทุกข์ตำรับของท่านไปใช้ผิดวัตถุ

ประสงค์ หรือเอาไปใช้เกินขนาด ยาระงับสรรพทุกข์มีหลายขนาน มีตัวยา

หลายอย่าง และรักษาได้หลายโรค

   ยาระงับสรรพทุกข์  

ต้น 'ไม่รู้ไม่ชี้' นี่เอาเปลือก

ต้น 'ชั่งหัวมันเลือก' เอาแก่นแข็ง

'อย่างนั้นเอง' เอาแต่รากฤทธิ์มันแรง

'ไม่มีกูของกู' แสวงเอาแต่ใบ

'ไม่น่าเอาน่าเป็น' เฟ้นเอาดอก

'ตายก่อนตาย' เลือกออกลูกใหญ่ๆ

หกอย่างนี้อย่างละชั่งตั้งเกณฑ์ไว้

'ดับไม่เหลือ' สิ่งสุดท้ายใช้เมล็ดมัน

หนักหกชั่งเท่ากับยาทั้งหลาย

เคล้ากันไปเสกคาถาที่อาถรรพณ์

'สัพเพ ธัมมานาลัง อภินิเวสายะ'

อัน เป็นธรรมชั้นหฤทัยในพุทธนาม

จัดลงหม้อใส่น้ำพอท่วมยา

เคี่ยวไฟกล้าเหลือได้หนึ่งในสาม

หนึ่งช้อนชาสามเวลาพยายาม

กินเพื่อความหมดสรรพโรคเป็นโลกอุดร./

  ว.วชิรเมธีภิกขุ

เนชั่นสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 553 วันที่ 6 - 12 มค. 2546